Clubnieuws:

http://clubbello.protractus.nl/nl/Clubnieuws/

Zondag, 23-09-2018: Regen (Roel)

De angst voor de dreigende regen beheerste vandaag de WhatsApp-communicatie.
Aanvankelijk was ik van plan om om 9 uur bij de Spar te staan.
Vanwege de vele afzeggingen besloot ik om vandaag een ronde op mijn mountainbike te gaan rijden.
zodra ik opstapte begon het te regenen en dit is niet meer opgehouden vandaag.
Het was weer een beleving om met de mountainbike door het bos te touren.
De macht uit de Pyreneeen maakte het fietsen heerlijk
Volgende week hoop ik weer bij de Spar mijn Bello-collega’s te ontmoeten
 

Woensdag, 19-09-2018: Rondje Laren (Ruud)

Na wat gekeuvel bij de Spar en de nodige opties te hebben besproken werd er gekozen voor Laren. Met de navolgende personen Wllem, Ferry,Roel, Ton, Henk,Rocus en ondergetekende gingen we in gezwinde spoed via wat binne wegen naar Deventer en vervolgens daarna naar Laren. Bij de koffie stop aldaar werd nog even stilgestaan bij de GGBT 2018. Tevens werd er al weer gekeken naar volgend jaar. Er werd over nagedacht of we Wim misschien toch niet over konden halen om weer als chauffeur te acteren. Er wat al wat gepolst waar na toe en waar de belangstelling lag maar daar zijn we niet aan toegekomen. Hierop maar weer op de fiets gesprongen om via Lochem, Zutphen weer in Dieren te eindigen. Was weer een mooie tocht, ongeveer 85 km op de teller en wel wind maar weing hoogtemeters. 

Zondag, 09-09-2018: Een week na de verschrikkelijke bergtocht (Ton)

Benieuwd hoe de mannen van de GBBT deze tocht hebben verteerd. Is het lichaam nog aan het uitrusten of schreeuwt het alweer om op de fiets gegeseld en gepijnigd te worden? Ieder van hen zal zo op zijn eigen wijze de inspannende week moeten verteren. De echte grote mannen Ruud, Roel en Ferry waren er wel deze ochtend (om 9.00 uur: de R is in de maand!). Arre behoort ook tot deze categorie, zij het niet de GBBT gereden, maar samen met Stella wel weer enkele supercols (hors-categorie) afgewerkt van de 100-cols tocht. Een grootse prestatie. Wiebe en Ton waren vandaag de pelotonvulling tot totaal zes man. Niet ongenoemd mag worden is Rocus. Hij presteert het om na de GBBT-week alweer voor zijn plezier in de Ardennen te fietsen en dit te vieren met vrolijk getapte abdijbiertjes. Hij is de sterkste van de allersterkste Bello’s. Toch jammer dat hij er deze dag niet bij was. We hadden hem graag willen bevragen of al deze fysieke inspanningen invloed hebben op zijn alertheid over de ontwikkelingen in de financiële wereld.

Dagelijks zijn we via onze site op de hoogte gehouden van de belevenissen van onze Bello-reuzen in de Pyreneeën. Hieruit bleek wel de grote inspanningen die geleverd moesten worden. Maar dit is nog niet het hele verhaal; zowel mens als materieel hebben afgezien. Soms was het langzaam op de fiets doodgaan.

Maar waar zijn we vandaag geweest? Een verrassende route. Niet spectaculair maar toch weer iets nieuws. Bij Westervoort de pont genomen naar Huissen. Nijmegen was ons doel. Onderlangs de Waalbrug en onder de fietsbrug de Snelbinder ging het over kasseien naar de Oversteek; de naam herinnert aan de Waaloversteek in 1944. Bij het Honig complex, de culturele hotspot hebben we koffie gedronken. Voor het bier festival was het nog te vroeg. Na de koffie via de Snelbinder naar het Rijn- Waal pad, de snelfietsroute F325. Hier in Lent kwamen we langs het brokkenpaaltje waar Arre eerder hard tegen aan is gereden. We hebben hier halt gehouden waar Arre ons aanschouwelijk heeft gemaakt hoe de valpartij heeft kunnen gebeuren. Dit was het laatste paaltje van een reeks paaltjes. Een moment van onachtzaamheid was hem fataal.
Vandaag hebben we niet gek gedaan en werd er beheerst gereden. Dichtbij Arnhem ben ik afgeslagen en langs de Rijkerswoerdse plas naar huis gefietst. Afstand 95 km.


Zaterdag, 08-09-2018: Software-update (Webmaster Willem)

Vanaf heden kom je niet meer in de verleiding om de knop "Verstuur je bijdrage" meerdere keren aan te klikken. Na de eerste keer klikken is de knop verdwenen.
Met vriendelijke groet!
Willem

Maandag, 03-09-2018: fimpje eerste dag vertrek GBBT (Pieter met dank aan Henk)

Verslag van de vertrekdag van de GBBT2018 naar de Pyreneeën.


Maandag, 03-09-2018: Overzicht GBBT's 2007-2018 (Ferry)

Een overzicht van alle GBBT's die tot nu toe verreden zijn. Het aantal kilometers en hoogtemeters zijn door mij gemeten. Er kunnen natuurlijk (beperkte) verschillen zijn met de andere deelnemers:
GBBT Route   Tijdvak Fietsers Etappes km hm km/dag hm/dag
2007 Bayonne - Perpignan 29/06 - 08/07 14 7 737 14900 105 2129
2008 Bregenz - Vicenza 04/07 - 12/07 9 6 715 14400 119 2400
2010 Genève - Nice 27/08 - 05/09 15 7 772 18000 110 2571
2011 Millau - Valence 17/06 - 25/06 12 7 786 13300 112 1900
2012 Merano - Merano 17/08 - 25/08 17 6 612 15700 102 2617
2013 Wörgl - Wörgl 30/08 - 07/09 12 6 673 12385 112 2064
2014 Luca - Nice 29/08 - 06/09 10 6 704 13200 117 2200
2016 Malaga - Malaga 27/05 - 04/06 13 6 683 12045 114 2008
2018 Bayonne - Perpignan 24/08 - 01/09 10 6 650 14497 108 2416

Zaterdag, 01-09-2018: vrijdag de 31e (Rocus)

Zo, het slotdiner is zojuist  in een liederlijk whiskyfestijn geeindigd. Maar als het goed is, zijn alle mannen in de juiste hotelkamer terecht gekomen, hoewel ten aanzien van Rijck enige twijfels bestaan. Hij was weer eens zijn kamernummer “vergeten”.
Dan het diner, hoewel het adres van een betrouwbare site afkwam, bleek veel op te zijn. Wijn was nauwelijks op voorraad dan wel moest worden afgekeurd, bestek en koffiekopjes waren er onvoldoende. Uiteraard werden muizenhapjes geserveerd, dus de Bello-isten moesten al weer tijdens de tocht afkicken van fatsoenlijke maaltijden. Met enig heimwee werd gedacht aan het diner in Quillan waar een voortreffelijke parelhoen beschikbaar was.
Deze vrijdag, onze laatste fietsdag, beloofde nog 3 flinke Collen waarvan 1 boven de 1000 meter. Na opnieuw een fatsoenlijk ontbijt (hier is dank op zijn plaats aan Marlies voor de nagestuurde mail met voedingsaanwijzingen aan de hotels) reden we om 9.00 uur direct de Col de St-Louis op. Het schijnt een meting te zijn geworden wie de langste heeft en de jongste winnaar werd.
De afdeling was naar het oordeel van Maarten de allermooiste: vooral de 360 graden bocht waarbij je onder je zojuist gereden weg doorrijdt, was fraai. Op weg naar de volgende Col wist Wim in Gincla de fraaiste koffieplek van dit jaar te vinden, het Hostellerie du Grand Duc. Een hotel even groot als de rest van het dorp bij elkaar. Met een kat die allerlei lekkers zoals slangetjes uit de tuin kwam brengen.  Daarop volgde een zeer fraaie klim door een smal dal met een bergstroom, oude bomen, schedels en grote paddestoelen langs de route: een sprookjesbos.
Vlak onder de derde berg, de Col des Auzines, op een fraaie plek in een totaal leeg groen heuvelachtig landschap werd de laatste buitenlunch door Wim geserveerd. Goed zoals alle dagen, dit keer was het toetje een gekookt ei. Niet iedereen hoefde zodat tijdens de terugreis de buschauffeurs nog een extra lekkernij hebben voor onderweg.
Daarna in een heerlijk zonnetje kilometers afdalen, over brede wegen en dwars door een aantal Franse dorpen, door steegjes waar we koffiekopjes van de tafeltjes konden plukken en langs appelgaarden waar de gaten in de weg waren gevallen. Dus lekke band nummer 3 (Ruud) van deze week. Veel handen maken licht werk, waarna we snel door konden naar het fameuze champagnepunt waar de afronding van de GBBT als het goed is heelhuids wordt gevierd. Dit keer met de van Neef Bert (van Pieter) gekregen Marratse rode wijn. Deze onschuldige wijn werd door sommigen als cognac-achtig aangemerkt.
Na een behouden aankomst in het Ibis-hotel hartje Perpignan werd als een razende bier genuttigd en ook de bus voor de terugreis ingericht. En dat in de hectiek van de vrijdagavondspits die stevig was. En zo schoven we dus aan bij het eerste slotdiner van de GBBT: carpaccio met zalm, inktvis risotto, kalfsvlees en een onbekende reep (en whisky) toe. Ook de laatste dessertwijn van het restaurant werd opgemaakt.
Een Bello-diner zonder speech bestaat niet, Roel verzorgde die deze avond. De notulen zijn bij mij in te zien, in algemeenheid werd iedereen bedankt, vooral voor het uit handen nemen of het juist bezorgen van werk! Ook anderen spraken hun dank uit voor diverse geleverde prestaties. Ons aller dank ging uit naar Wim, niet alleen weer een prima assistent-boekhouder, maar een bijna onvolprezen chauffeur, prima inkoper en perfecte lunchregelaar. Wim: BEDANKT.
Inmiddels is het zaterdag 1 september en worden de troepen om 7.30 bij het ontbijt verwacht om de terugreis langzaam aan te laten aanvangen. Welterusten dus.


 

Vrijdag, 31-08-2018: pre-nieuws (Rocus)

Laatste dag GBBT 2018

Perpignan, blauwe lucht, mooi weer, bus in de garage, heel! En bier in het vooruitzicht. En dat na opnieuw een dag lekker fietsen. En een goed restaurant geregeld door Rijck, dan weet je het wel!    

Maar ja, nu dus eerst douchen anders staan 10 uitgehongerde mannen te wachten op de man met de creditcard. Dus straks meer!


Donderdag, 30-08-2018: Etappe 5 dag 7 Pyrenee├źn (Henk)

Massat naar Quillan, een tocht met twee en een halve col. Na 1 rustdag en toch al wel wat hoogte meters in de benen altijd een verassing hoe iedereen uit de startblokken komt. Na een super ontbijt, geserveerd door onze Engelse gastvrouw, werden de tassen weer in de bus van Wim geladen. Er is veel ruimte voor de bagage,. Dit is mogelijk gemaakt door de super constructie, waarbij er een mooie ruimte is tussen het dak van de bus en de zelf gemaakte bagagerekken. Daaronder is er ruimte voor de fietsen. Waar Rokus is vuur werd deze week al geopperd en het vuur wordt ons inderdaad dagelijks aan de schenen gelegd. Routemaster Ferry zet dagelijks een ieder helder op het netvlies wat er te verwachten valt. Tot op heden kloppen inderdaad elke keer de afstanden. Over de hoogte percentages.......mwaw....dat is regelmatig andere koek dan de schematische weergaven en de mondelinge toelichting van Ferry. Het weer kan heden ten dage al niemand echt goed meer voorspellen en daar rekenen we Ferry dan ook niet op af. Toch speelt de duvel in ons voordeel want ook al is er overal mist of dreigen er donkere wolken, het blijft steeds zeer acceptabel tot zeer mooi. Wat ook vandaag weer zou blijken. Even dachten we bij de beklimming van de Col de Port, direct vanuit het dorp, dat Pieter, of zijn neef, dermate emotioneel waren van het weerzien dat het dal door deze emotie volledig door de mist bedekt was of dat de neef van Pieter vuurwerk aan het afsteken was naast onze route. We zouden nl vlak langs het huis komen, aldus Pieter. Terug te komen op de informatie die Ferry ons elke dag verteld maakte hij zichzelf op voor de hekkesluitersrol, te beginnen bij de Port Col. Twee groepjes reden los van elkaar gezamenlijk naar de top. Ontspannen werd de groep op de top weer een. Na de afdaling werd in Tarascon sur Ariege de koffie genuttigd waarbij Maarten en Rocus de appeltaart bij de winkel naast het koffiehuis haalden en Roel alvast een verkennend extra rondje door de stad reed. Hij was de enige die de route bleef volgen. We aten heerlijke bladerdeeg met appelschijven. Daarna werden de stalen rossen weer bestegen om te beginnen aan de volgende klim. Tijdens de Col de Pradel mocht Ferry van Roel de laatste 6 kilometer alsnog gaan.  Op het smalle en verlaten pad zwoegden de Bellos zich een voor een naar boven. Een gemiddeld stijgingspercentage van 7 % was ons beloofd. Echter 13, 14, 15 en we hebben zelfs vernomen dat er 17 op de teller heeft gestaan. Ploeteren dus. Degene die hier te veel hinder van had miste mogelijk wat zicht op de omgeving. Want er waren schitterende uitzichten, zoals bv een stuwmeer en als klap op de vuurpijl een ontavngst door een kudde bruin / witte, loeinde koeien. Het geluid van de bellen klinkt ons inmiddels al vertrouwd in de oren. Volgens Roels is dat  de "Pastorale". Vrijheid voor mens en dier, allen in de vrije natuur. Moet wel gezegd dat Roel wel even de rechterpoot van de stier die midden op de weg stond in de gaten hield toen hij passeerde. De zon scheen op de top en nadat iedereen zijn zegje gedaan had en de laatste diepe zuchten verdwenen waren trok er al weer een wolk uit het dal. Tijd om te gaan sommeerde Ferry. Een prachtige afdaling volgde. Op een zelfde smalle weg door bos, langs stromende riviertjes en giga bergkammen bereikten we pitoreske, maar vervallen dorpen. Zoals afgesproken wordt er bij elke klim en elke afdaling gehergroepeerd. We maakten ons hier op voor de laatste korte klim. Nog 200 hoogte meters. Hier werd door een aantal personen nog even alles uit de kast gehaald om vervolgens via een echte racebaan een heel andere wereld in te duiken.Wijdse uitzichten over een bergketen welke langzaam  meer Mediteraan lijkt te worden. Dat bleek ook tijdens de aankomst bij het hotel waar de bloemen een andere sfeer ademden dan in het pitoreske maar bedompte en verlaten dorp waar we smorgens vertrokken. Het biertje op het dakterras van het hotel smaakte weer dondersgoed!

Woensdag, 29-08-2018: GBBT 2018 dag 4 (Rijck)



GBBT dag 4

Gisteravond aan het eind van een welverdiende rustdag  hield Ferry zijn gebruikelijk peptalk in de geest van: gisteren was behoorlijk zwaar, maar morgen wordt het nog veel erger. Bovendien wordt voor de hele dag onweer en regen verwacht, wat niet leuk is in de bergen. Zeker niet voor de enkeling die nog met een metalen fiets, lees bliksemafleider, rondrijdt. 

Vanochtend evenwel was de lucht boven ons hotel strakblauw. De ontbijttafel was ditmaal voorzien van ham en kaas, dus we  vertrokken met goede moed, iedereen ditmaal in Bellokledij. De eerste 15 km een paar procent naar beneden, alsof we op e-bikes reden zo makkelijk, wat kan fietsen in de bergen toch leuk zijn dan. 
Maar dat veranderde toen we bij de eerste col kwamen. Percentages van 8, 9, 10 verschenen langdurig op de schermpjes en inmiddels trokken ook donkere wolken zich samen boven de bergwanden. Het bleef droog, maar we kwamen wel in de mist aan op de Col de Mente. Daar werden we opgewacht door een enorme, wat stuurs kijkende wollige berghond die een beetje ging verliggen en ons ongehinderd doorliet naar de koffie en tarte Myrtille. Een fraaie afdaling volgde, en voort ging het naar de volgende uitdaging: de Col de Portet d’ Aspet, berucht en gevreesd bij profs en amateurs. Langs de gedenksteen van Fabio Castelli, in 1995 overleden aan hoofdletsel tijdens de tour. Hij tijdens de afdaling, maar wij gaan omhoog, dus langzaam. Op de top geen tijd voor flauwekul, weer naar beneden want daar, ergens, wacht de bus en de lunch. 
En na zo’n ruim 60 kilometers was het zover: Wim had een idyllisch plekje gevonden aan de oever van een beek, waarvan de temperatuur noch de voortgangsnelheid van het water Maarten weerhielden om vrijwel naakt een duik te nemen. Daar knap je van op, verklaarde hij, maar hij overtuigde verder niemand. 
Na de lunch begonnen we, aanvankelijk heel rustig en niet steil aan de derde uitdaging, de Col de la Corte. Nergens in het rood, maar wel errug lang met 17 tergende kilometers. Schrijver dezes zat er zo doorheen, dat zich spontaan een hekkensluiter aandiende (voor het eerst was die niet tevoren geregeld omdat we dachten in het slechte weer de hele dag en groupe te zullen rijden), te weten Roel, die ondergetekende naar boven heeft gestimuleerd en gemotiveerd. Waarvoor nogmaals dank! Terzijde nog dit: ik durfde onze lijfarts na wat eerdere hartslagproblemen niet  zeggen dat ik al een tijdje een rare prik in de hartstreek voelde, dan had hij mij zonder meer verboden nog verder te rijden en had ik wéér in de bus moeten eindigen. Dat nooit. Bij aankomst bleek dat ik een wasknijper in mijn ondershirt had laten zitten, waarmee ik dus de hele dag gefietst had...

Na iedere top komt  een afdaling en die was geweldig én heerlijk lang en snel. In een dorp beneden stond Wim vast achter een andere bus met bloederige koeienkarkassen die rustig werden uitgeladen, zodat hij uiteindelijk via een alternatieve route bij ons hotel in Masset aankwam. 
Nou ja hotel: het zag er doods en leeg uit, terras vol met dorre bladeren en op het raam een papiertje: inactivité, en: liquidation juridique. Oftewel: de zaak was gesloten en failliet. Toch niet weer...?
Gelukkig gold dat slechts de bar/restaurant, en niet het hotel, of liever gezegd een aantal appartementen, die van buiten rustiek maar vervallen eruit zagen, maar van binnen over wonderwel fraaie opgeknapte luxe kamers blijken te beschikken, een en ander bestierd door een pronte Engelse dame. Na de zéér welkome douche een/meerdere drankjes met chips en Pieters’ zoutjes, op het rustieke kerkplein, waar de markante neef van Pieter zich bij ons voegde en deze vervolgens naar zijn hol meenam om de familiebanden weer aan te halen. Daarna naar een restaurant waarvan Wim de naam niet meer wist, maar gelukkig wel wist dat het naast de supermark lag, 400 meter lopen, vooruit, maar de moeite waard want we hebben daar heerlijk gegeten én uiteraard mooie wijnen gedronken. Toen we terugliepen bleek dat Ferry, zoals altijd, toch gelijk had gehad: het begon te regenen en in de verte hoorde en zagen we onweer. 
Maar gedurende de hele dag was het heerlijk fietsweer, droog en koel. We hadden geen serieuze medische of andere ongemakken, kortom: geslaagd!



 

Dinsdag, 28-08-2018: Rustdag (Roel)

De rustdag

De dag waar ieder van ons naar uitgekeken heeft.
met name na de inspannende. Tocht over de Toeurmalet,Aspen en Peyrresourde, waar Pieter op de top zei:”Als mijn baas mij iedere dag zo hard zou laten werken zou ik ontslag nemen!
Bij het ontwaken was onshotel nog in volle slaap. met Ruud heb ik een kleine wandeling gemaakt en zie er werd gewerkt aan ons ontbijt.
Ondanks enkele teko rtkomingen hebben we met inbreng van levensmiddelen uit de bus(kaas en ham) goed ontbeten.
Daarna vormden zich kleine groepjes die allen een andere activiteit ontplooiden.
Maarten en Willem vonden het beslist nodig om weer op de fiets te klimmen en omhoog te fietsen naar Superbagneres.
Ferry, Arne en Rocus maakten een wandeling.
De anderen namen de lift naar Superbagneres waar we koffie dronken op een ongezellig groot plein waar de zon onbarmhartig brandde.
Naar beneden leken de gondeltjes kleine sauna’s.
Bij terugkomst in Bagneres de luchon troffen we elkaar in restaurant pub gourmand voor een uitstekende lunch.
Dit alles was zo inspannend dat iedereen een uitgebreide siësta heeft gehouden.
Daarna troffen we elkaar weer op het terras van genoemde pub.
Rijck had een restaurant gereserveerd waar we heerlijk buiten konden eten, totdat de gerant de dreiging van een regenbui te groot vond en ons naar binnen dirigeerde.
Ferry heeft ons geïnformeerd over de komende dag met weer 3 niet te onderschatten klimt met eendreiging van regen en onweer.
Gezeten op het terras voor ons hotel hopen we er er het beste van.
Tot nu toe zijn alle goden ons gunstig gezind geweest, dus wie weet......
Vannacht lijkt het wel te gaan regenen.



 

Dinsdag, 28-08-2018: Rustdag,... (Fred)

Beste GBBT-ers,

Vanuit de luie stoel is het genieten van jullie inspanningen.
Gisteren de moet wel een heel zware dag geweest zijn, nog zwaarder dan de eerste keer omdat WIJ toen afstapten aan de voet van de peyresourde in L'Herm.
Ik dank de verslag schrijvers  voor het vermaak van de thuisblijvers ( gelijk Wiebe) en gun jullie een heerlijke zonovergoten rustdag.
In het bijzonder ook Wim een fijne rustdag gewenst.

hartelijke groeten,


Fred.

Maandag, 27-08-2018: Dag 3 GBBT 2018 (Ferry)

Onze derde dag van de GBBT leek op voorhand al een bijzondere te worden, maar liefst drie cols, één van de buitencategorie en twee van categorie 1. Drieduizend hoogtemeters bij elkaar was de schatting vooraf en mijn Garmin gaf aan de finish 2980 meters aan. Niet slecht en heel wat beter dan de schattingen van de eerste twee dagen. Traditioneel fietsen we om 9 uur weg en gaan als eerste de Tourmalet op, met 2115 m hoogte het dak van onze tocht. Het is mooi weer en we weten allemaal dat we enigszins op reserve moeten rijden omdat er nog twee bulten volgen. Na ruim twee uur klimmen druppelen de eerste Bello’s binnen in restaurant op de top. Koffie en tarte myrtilles laten we ons lekker smaken. De afdaling loopt probleemloos. We verzamelen in Ste Marie Camp bij de overdekte ruimte waar we 11 jaar geleden stonden te blauwbekken.  Vandaag is het fantastisch weer. Nu volgt meteen de col d’Aspin, eerst nog een vriendelijke beklimming, later steeds steiler. Iedereen is blij boven te zijn. Ter plekke heeft Wim voor de lunch gezorgd en Maarten bakt eieren. We zien een beetje op tegen de derde col, de Peyresourde. Ook deze beklimming is in eerste instantie vriendelijk maar later gemeen. Steil  en een bak wind tegen. Uiteindelijk, als iedereen uitgewoond boven is gaat het razendsnel naar ons hotel. Het blijkt nog gesloten te zijn, maar als Rocus de eigenaar belt komt die onmiddellijk opdagen en opent de deur. We blijken de enige gasten te zijn….
 

Maandag, 27-08-2018: Thuisblijvers (Wiebe)

Wat een mooie verslagen mag het thuisfront, en vooral de ( al dan niet noodgedwongen ) thuis verblijvende Bello ‘s, van jullie ontvangen. Met alles wat tot nu toe door jullie is wedervaren is door Arne en Maarten uitvoerig verslag gedaan. Op deze manier genieten wij met jullie mee. Dank voor de berichtgeving en blijf zo doorgaan! We kijken al uit naar het verslag van de derde dag.
Die thuis verblijvende Bello ’s presenteerden in de pauze tijdens de Coen Memorial een mooi alternatief,  de 11 H.,  te fietsen op de dag dat de GBBT van start gaat. En met 11 heuvelen in het vooruitzicht toch een poging om in navolging van de GBBT ‘ers een prestatie van formaat te leveren.
Wel, dat is een grote mislukking geworden. Het app-verkeer tussen de 4 deelnemers, Jan, Meindert, Ton en Wiebe,  resulteerde in een afgelasting om dat er een nogal buiige dag werd verwacht. Ja, de GBBT ’ers in La douce France móéten van A naar B, zo douce is het daar dus voor jullie niet.
Wij hier hadden de keus om te fietsen in de regen of lekker uit te snurken.
Maar een revanche op dit watjesgedrag was dichtbij. En wel gistermorgen, toen, begunstigd door mooi weer, Jan, Meindert en Wiebe de Gelderse dreven in Bello-outfit deed kleuren.
De keuze viel op Deventer en aldaar beraad of de koffiepauze op de Markt of toch in Laren gehouden zou worden. Via Hall en Voorst doken we de Voorsterklei in en na iets meer dan één uur fietsten we over de brug in Deventer. Dat was vooral de verdienste van Jan,  achter wiens brede rug  Meindert en schrijver dezes zich veelvuldig positioneerden. Vilein werd opgemerkt dat de gemiddelde snelheid toch behoorlijk hoger zou liggen dan die van de GBBT’ers. Zelfs op afstand competitie dus.
De ruim 15 km. tussen Deventer en Laren overbrugden we met een mooi tempo van zo ‘n 30 km./uur. Waar we bij koffieadres Restaurant Witkamp ( links van de weg Maarten ! ) buiten in een lekker zonnetje op het terras neerstreken. De koffie met gebak smaakte prima en omdat Meindert  groepslid is van de GBBT-app kon die ons nog wat aanvullende details vertellen.
Bij vertrek arriveerde Bello Bert met zijn fietsmaat Jan aan de andere kant van de straat voor de koffie. Bert had geen goeie dag zei hij zodat zijn fietsmaat Jan ook veel op kop moest fietsen. Een dag voor de Jannen dus.
Na de koffie werd, indachtig het “ follow the leader principe “ , achter Jan aangefietst toen hij in Lochem rechtuit door het tunneltje koerste op weg naar Zutphen. Aangekomen in Leesten  verdwaalden we bijna maar vonden we dankzij de Mio ‘s toch de brug over de IJssel. In Brummen moest ook Jan aan de zuurstof in de vorm van enkele druivensuikers die Meindert gelukkig bij zich had. Met de toezegging dat ik het verslag zou schrijven namen we afscheid van Meindert zodat Jan en Wiebe samen naar Dieren en vervolgens huiswaarts fietsten.
Het is allemaal wat minder spannend dan hetgeen de schrijvers van de GBBT-verslagen te melden hebben, maar voor hen die de bergen te hoog zijn, heimwee hebben of verlangen naar een mild fietstochtje van 87 km. en een gemiddelde van 27 km. kan dit ritverslag misschien een troost zijn.
Geniet GGBT Bello ‘s!!!  

 

Maandag, 27-08-2018: GBBT 2018, dag 2 (Maarten)

Luz St Sauveur is in rust. Het enige dat ik hoor vanuit kamer 18 in Hotel De Londres is het niet aflatende geruis van de Ruisseau Le Bastan die met veel water de diepte van het dal opzoekt. Verder is er geen geluid, want Ferry is aan ’t meuren.

Luz St Sauveur? Hotel De Londres? Dat moet een vergissing zijn, immers de bestemming van dag 2 is Grand Hotel De France in Pierrefitte Nestalas. Dat was het inderdaad tot ruwweg 17:30, toen Wim en Ruud zich melden bij de receptie van Grand Hotel De France in Pierrefitte Nestalas. De jonge receptioniste had geen kamers voor 11 uitgewoonde Bello’s, ondanks recente contacten over kamer annuleringen en bestellingen van diner et petit dejeuner. Het was Rocus die ons huidige verblijf in Luz St Sauveur vond en het was de jonge receptioniste van Grand Hotel De France in Pierrefitte Nestalas die voor ons het telefoontje pleegde om dit verblijf te verwezenlijken. Ondanks dat de nacht nog niet voorbij is kan Hotel De Londres worden bijgeschreven in de archieven als aantrekkelijke pleisterplaats in de Haute Pyrenées. We worden met open armen ontvangen, drinken een biertje op het aangename terras en dineren na een haastige douche op dit zelfde terras. De douche was haastig omdat Bello besloot de extra kilometers van Grand Hotel D de originele bestemming naar Hotel De Londres op de fiets af te leggen. Met enige bravoure stapte Bello weer op de fiets voor nog eens 13 kilometer en 250 hoogtemeters. De tijd tikte door en tikte uiteindelijk 19:15 aan toen we in Luz St Sauveur arriveerden.

Het goede nieuws van bovenstaande is dat wij dankzij Rocus de genoemde hoogte- en kilometers niet hoven te maken. We zijn immers aangeland in de eerste kilometers van dag 3!

Hoe zag dag twee er uit vóór Pierrefitte Nestalas eruit? Met een prachtige ochtendzon vertrokken we van Hotel de l’ Ours in Arette richting de Marie Blanque. Niet lang, niet hoog, wel steil, zeker in de laatste vier à vijf kilometer. Op de top werden we, net als elf jaar geleden ontvangen door grazende koeien. Een heerlijke omgeving om even uit te blazen en weer in te nemen. Tegen het einde van de afdaling treffen we een Boulanger - Patisier, die ons van koffie gaat voorzien. Het winkeltje meet een krappe 8 vierkante meter en daar past niet veel gebak in. Bello deelt dus drie stukken gebak in elven. Dit wordt vóór de bakkerij in de zon genuttigd met een goede koffie uit een bont scala van kopjes en schoteltjes. Al met al zijn we dik tevreden en spoort Roel ons aan om vooral toch weer een eindje te gaan fietsen. Als Willem alle koppen weer heeft geteld trappen we richting de Aubisque. Opnieuw worden we getrakteerd op een prachtig groen dal en waar in Eaux Bonnes het stijgingspercentage toeneemt, hebben Wim en Ruud in het park de lunch in gereedheid gebracht. Na de lunch rijden we de resterende 13 kilometer en 1000 hoogtemeters omhoog in stralend weer met fantastische vergezichten. In Gourette valt het even tegen, daar heeft men met het nodige beton het ski-station opgericht, maar direct daarna heb je een prachtig zicht op het hotel op de top. Daar aankomend blijkt het de top niet te zijn en dien je nog even door te trekken naar de werkelijke col. Top weer, top omgeving. Veel dagjesmensen, die aan hetzelfde plezier beleven met auto, motor of ook fiets. Een korte afdaling volgt, met vervolgens de Anstieg naar de Soulor. Hierop volgt een mooie afdaling, links en rechts onaangedane koeien, met een Grande Finale naar Grand Hotel D de originele bestemming.

Allen hebben genoten. Henk filmt het liefst en onvermoeibaar wanneer het stijgingspercentage boven 11% komt. Rijck vindt vorm in dag twee, met hikje in de laatste kilometers, Ruud is nog een restje vorm kwijt, Roel gebruikt uitsluitend zijn kleinste kransjes (en komt glansrijk boven), Arne heeft een heuse teller gemonteerd en is daarmee 50% gedigitaliseerd, Pieter zou de fiets niet meer aanraken na aankomst in Pierrefitte, doch trekt vervolgens het treintje soepel naar Luz St Sauveur, Rocus fietst stoïcijns alle cols aan stukken, Willem kon als sterke hekkensluiter extra pronken met zijn lichtgevende spaken, aan Ferry (en Harry) hebben we de vette routes te danken, die door hem zelf worden weggetrapt als in 2007, Wim is onvolprezen in het nemen van binnenbochten en geven van buitenlunches en ik gooi een vier en mag dit verslag schrijven.

Zaterdag, 25-08-2018: GBBT 2018; Dag 1, Bayonne - Arette. (Arne Heineman)

In Hotel l'Ours in Arette win ik bij de koffie na het uitstekende rennersdiner de dobbel van Rijck, en mag dus het eerste verslag schrijven. Leuk ! 
Vanochtend is bij het ontbijt toch wel sprake van een gezonde spanning onder de renners, immers, we begonnen de GBBT's ooit hier in Bayonne, en dat werd de eerste rit van een historisch mooie reeks. Bij de najaarsvergadering ten huize van Jan Steegh heb ik destijds gepleit voor een terugkeer naar deze plek, tien jaar na de eerste rit. Natuurlijk is er in die 10 jaar veel veranderd, helaas is niet iedereen uit die tijd erbij, maar misschien is het ook wel een hommage aan onze vrienden thuis en aan de twee jongens (Coen en Erik) die er helaas niet meer zijn, dat we deze tour nog een keer rijden. 

De vrijdagavond brengt ons naar een schitterend goed restaurant aan het water in Bayonne, en daar doet Ferry, onze onbestwiste tourleider en routeplanner de inmiddels bekende briefing voor de dag erna. Hij doet dat met een serieus gezicht en waarschuwd ons dat het een pittige eerste dag zal zijn. Het is tricky, je kunt je erop verkijken, immers, er zit als je naar de grafiek kijkt maar 1 serieuze piek in. Maar nee, je hebt er min of meer ongemerkt al zo'n 1500 hoogtemeters 'sluipenderwijs' opzitten voordat je aan de col van 800 hoogtemeters begint. Ook de indicatie dat een bepaald deel van het klim traject naar de col 'slechts' 11 % is, is gevaarlijk, want dat wil zeggen dat er uitschieters naar 15 % of nog erger bij kunnen zitten. En dat blijkt bij bijna iedereen er aardig in te hakken. Maar zover is het nog niet. 

Na het ontbijt om 8 uur vertrekken we om 9 uur na het nemen van de groepsfoto. Er zjn er veel mannen met de meest prachtige navigatie apparatuur. Alles moet nog een beetje op de juiste manir gaan draaien, blijkt bij het verlaten van de stad. Mijn conclusie is op dat moment dan ook, rij achter Ferry aan, en je hebt de beste kans op de route te bijven.  Het weer is bewolkt met de voorspelling van een buitje hieren daar maar geen grote ellende. 

Rustig peddelend lang een riviertje komen we plotseling bij het eerste vernijdige klimmetje, zoiets van heel kort even instappen op 18 % en dan een kilometer 10 % rijden, terwijl je lekker aan het fietsen was. Dat voelen we, en ook de appartuur van Rijck. Zijn bijzonder mooie batterij aan meters geeft halverwege de klim een hartslag van rond de 200 aan, dat is niet echt heel relaxed en maakt ook begrijpelijkerwijs onzeker. Voel ik dit nu echt, of hoe zit het, denk Rijck. We roepen Roel erbij, wisselen wat meters, sluiten interferentie tussen de meters uit, vragen iedereen met soortgelijke electronica even wat afstand te nemen en Rijck's hartslag wordt opnieuw opgenomen. Welliswaar is die nu aanzienlijk lager, maar we zijn toch niet helemaal gerust. Nadat hij nog een aantal kilometers meerijdt, besluit hij toch eerst zijn hartslag maar eens even vanuit de bus te monitoren, er ligt nog een hele week voor ons, why take stupid risks ? Heel verstandig dus. 

We arriveren al met al een klein uur later dan geplanned bij de koffiestop. Die is zeer geanimeerd in een verder redelijk uitgestorven dorpje. Ik denk dat we mazel hebben dat deze tent open is, en de gerant bevestigd ook dat hij normaliter gesloten is, maar nu toevallig open. +++ Karma. Het begint te regenen. Niet erg, het is maar weinig regen en zet niet echt door. Wel is het wegdek direct lekker nat en moeten we de rijstijl, zeker naar beneden behoorlijk aanpassen, je voelt gewoon dat als je vanwege een tegemoedkomende auto in een bocht onverhoopts iets extra moet remmen dat je op de verkeerde weghelft terecht kan komen, al dan niet liggend. Oppassen dus. 

We rijden verder naar exact de voet van onze col, met een inklim van zeg 20 %. Net daarvoor vinden we een vlak stuk en letterlijk binnen 5 minuten staat de volledige lunch, door Wim (en Roel ) superieur ingekocht uitgestald. Wat is dit toch ontzettend gaaf, hoe we in de loop van de jaren dit ritueel tot in de finesses onder de knie hebben. Met groot applaus voor Wim ! 
Na zo'n 40 minuten is het echt tijd om de klim te aanvaarden, er wordt nog wat getreueld, je kan het zien, maar dan gaat het nu toch echt gebeuren. Zoals gezegd, de inklim, misschien maar 150 meter is beestachtig stijl, en daarna vlakt het gelijk al weer af, naar wat Roel eufemistich noemt een acceptbele 10 %. Er zullen nog vele stukken op deze klim volgen waar je echt verlangt naar 8 a 10 %, zo stijl en heftig is het hier en daar. Iedereen begint zijn eigen tempo te rijden, het peloton van eeder die dag wordt nu meer een hamonica, waarbij de opvallende soeplesse opvalt, waarmee Henk met een ontstellend hoog traptempo even van de groep wegfietst, z'n GoPro4 pakt, wat shots maakt tot iedereen is gepasseerd, weer op zijn fiets springt, en vervolgens de hele groep gewoon weer voorbij peddelt. En dit voor en man met een kaal gewicht van 90 + kilo, dan denk ik, er moet wel een hele grote Diesel TDI in liggen ! Leuk om naar te kijken. Alleen als hij af en toe naar zijn kleinste verzet schakelt hoor je hem aankomen, omdat de kooi van zijn derailleur dan net zijn spaken raakt. Dt is bij de Bello's not done, dus misschien kan dat voor de komende dagen nog even wat technische aanadacht krijgen. Ook loopt je minder kans dat je kooi in de spken blijft hangen, waarbij je dan normaal gesproken ook gelijk helemaal stilstaat en op zoek moet naar een andere fiets. 

De eerste col van deze GBBT is in wisselende mate een leidensweg voor de deelnemers, een bewonedernswaardige minderheid floreert op dit soort hellingen, de meeste van ons gaan gewoon langzaam aan steeds een beetje meer kapot. Waar ik 10 jaar geleden, ik weet niet hoe me dat ooit lukte, samen wel Willem de enige was die niet van z'n fiets af hoefde, ook al reed ik soms 3 kms/uur is dat nu heel anders. In het enorm stijle stuk, zo'n 1.5 kms voor de top ga ik gewoon een stukje lopen, voor mij lopen ook Bello's, hoe het achter mij is kan ik niet zien. Ik voel geen schaamte, dit is wat het is, de berg heeft me bij de lurven. Het wordt nog erger. Na een tijdj stap ik weer op, het is niet ver meer, hooguit 200 meter, de laatste bocht, ik rij er doorheen, natuurlijk zit Henk daar om het vast te leggen. Daarna voel ik wat er komen gaat, kramp, en niet zo'n beetje. Ik denk, o.k. dan loop ik die laatste meters ook wel, maar nee, eenmaal van mijn fiets kan ik helemaal niet lopen. Ik moet hier staan en hopen dat het langzaam wegtrekt. Eenmaal bij de top begin ik weer te rijden, voel aan mijn benen, en denk, hoe zou het zijn als ze nu tijdens het fietsen weer op slot gaan. Hoe kom je dan nog van je fiets af ? Het zijn het soort bewustzijnsvernauwende gedachtes, die je leest in boekjs als de renner, op een gegeven moment ben je op de fets echt alleen nog maar met die ene vierkante meter jij en je fiets bezig. Op de col is het koud, iedereen eet wat, trekt jackjes aan, Ferry laat zich opwarmen in de bus, kachel op vol aan, en ontdooien die man. De renners druppelen langzaam aan weg, de diepte in. Ik ben de laatste, en maak de afdaling met de hekkesluiter van de dag, Maarten. Voor hem wellicht geen hele boeiende afdaling, want mede dankzij de kramp zit er voor mij geen serieus snelle afdaling in, ik ben sowieso niet zo van je over redelijk ongelijk asfalt in de diepe laten vallen en zo min mogelijk remmen. De afgrond rechts van me boezemd me ook wel enig ontzag in. Verder is het hier boven ontzettend mooi en kom ik langzaamaan weer in mijn ritme. Ergens bij een T-slitsing op zo'n 250 meter hoogte, we komen net van 1095 meter, doet iedereen de windjackjes weer weg en voert Roel, afwisselend met Ferry en Pieter de groep aan. Het is van de col naar het hotel nog een kleine 30 kms. koersen. De rit is welliswaar dalend, maar niet vlak, er zitten nog een paar aardige afsluitende kuitenbijters in. Rond 17:20 rijden we Arette binnen, Hotel l'Ours in zicht, het is een volledige fietswerkdag van 09:00 tot 17:15 geweest. De netto rijtijd schijnt door de digitalo's afgeklokt te zijn op 5 uur 30 oid. Het was ronduit prachtig, en wat vergeet je het lijden weer snel als je wat vlakker mag fietsen en je je eerste biertje voor je ziet staan. Om 19:00 serveert het hotel een uitstekend diner, daarna gaan de heren even het dorp verkennen en kan ik dit verslag mooi opschrijven. 

Tot zover. Morgen etappe 2 met daarin de col de Marie Blanque, de Aubisque en de Soulor. Al met al 100 kms, 2400 hoogtemeters, waarschijnlijk mooi weer !!!!

Arne




 

 

Meld je hier aan om een e-mail te onvangen als er clubnieuws op de website wordt gezet.
Geef hieronder je e-mailadres om je aan te melden (opt-in):





Afmelden voor deze service (opt-out) kan altijd door in de toegestuurde e-mail op de afmeldtekst te klikken.